Miłkowice woj. wielkopolskie

Miłkowscy




Krzysztof Gorczyca;
W wieku XIV Miłkowice znajdują się w rękach rodu rycerskiego herbu Pomian(Miłkowscy h. Abdank pochodzą z Miłkowa w sandomierskim).W końcu wieku XV przyjęli oni nazwisko Miłkowski od swej siedziby rodowej. Było to zjawisko typowe w polskim średniowieczu. Początkowo nazwiska szlacheckie miały charakter dzierżawczy - pan miłkowski = właściciel Miłkowic. Nazwisko mogło ulec zmianie wraz ze zmianą włości. Dopiero później nabrało charakteru dziedzicznego w dzisiejszym znaczeniu.
 
 

Miłkowscy od XIV -XVI wieku

 

4 I 1374 – pojawia się pierwsza wzmianka o Mikołaju z Miłkowic


 
                                                  
18 X 1390 - wśród asesorów wymienia się na pierwszym miejscu Miczka z Miłkowic
1392 – Mikołaj z Miłkowic obejmuje urząd podsędka sieradzkiego
 

1398 – Mikołaj z Miłkowic, podstoli sieradzki, syn podsędka Mikołaja, dziedziczy po rodzonym stryju Chebdzie wsie Gzików, Borysławie, Bukowina i Wójcie w par. Błaszki

16 III 1400 – Mikołaj podsędek sieradzki na wiecu w Sieradzu, na skutek złego stanu zdrowia, rezygnuje z urzędu na rzecz klejnotnika Mikołaja z Rossoszycy 
13 XII 1400 – umiera Mikołaj z Miłkowic podsędek sieradzki

1406 – Mikołaj z Miłkowic, syn podsędka, otrzymuje urząd podstolego sieradzkiego

23 VI 1410 – na polu pod wsią Cichmiana w czasie oczekiwania na pospolite ruszenie Mikołaj z Miłkowic zasiada w sądach starosty jako asesor
1409- 1411 – Mikołaj z Miłkowic bierze udział wielkiej wojnie z Krzyżakami – bitwa pod Grunwaldem 
 1412 – Mikołaj za zasługi wojenne został pasowany na rycerza i występuje z tytułem strenuus
20 IX 1417- Mikołaj sprzedaje Wójcice Budkowi ze Strońska za 300 grzywien
 X 1417 – Mikołaj kupuje od Pawła, Łukasza i Witosławy ich części na wsi Kołowa(par. Boleszczyn)za 150 grzywie

3 VII 1421 – Mikołaj z Miłkowic, podstoli sieradzki, w wyniku zadłużenia majątku sprzedaje odziedziczone dobra tj. wsie Gzików, Bukowina i część Borysławic
24 III 1425 – Mikołaj sprzedaje połowę nabytych włości Janowi z Głuchowa za 20 grzywien
1427 – Przedbora, żona Mikołaja uzyskała od męża oprawę w wysokości 420 grzywien na wsie Miłkowice, Zaspy i Rzymsko z zapewnieniem, że ich nie sprzeda bez zgody żony

 
 

1432 – Jadwiga, jedyna córka Mikołaja, poślubia Niemierzę z Woli Klonowskiej który zostaje właścicielem większości majątku, Mikołaj zostawia sobie połowę Miłkowic i połowę Zasp
1440 – umiera Mikołaj z Miłkowic podstoli sieradzki


1432 – Niemierza z Woli Klonowskiej dziedzicem Miłkowic

 

5 II 1420 – 6 III 1430 – Niemierza występuje jako aktywny asesor w sądzie ziemskim sieradzkim

18 VIII 1459 – Piotr Kuniecki ze Strachocic podczas pobytu króla w Łęczycy złożył skargę na braci Miłkowskich o gwałty i zagrożenie życia. Król wyznaczył wadium w wysokości 1000 grzywien



19 V 1460 – Mikołaj zawarł umowę przedmałżeńską z Mikołajem z Ostrowa Warckiego , ojcem Petroneli, od 1462 roku podczaszym sieradzkim
6 VI 1476 – Mikołaj zapisuje swojej drugiej żonie Katarzynie z Remiszewic, córce Piotra herbu Jelita, 600 grzywien na wsi Rzymsko, części Strachocic i młynie


1486 – Mikołaj z Miłkowic zastawił Janowi z Siedlątkowa młyn Miłkowski z trzema rybakami za 40 g 

1497 – Wojciech Miłkowski z Bukowiny, syn Niemierzy wziął udział w wyprawie mołdawskiej Jana Olbrachta i w obozie pod Tumaczem dostał od króla dokument uprawniający go do starań o dobra szlachty nieobecnej na wyprawie, przejął Błaszki.




1526 – Anna Miłkowska wydzierżawiła swą oprawę na Miłkowicach i Zaspach Jadwidze, żonie Feliksa Kosmowskiego za 40 grzywien.

______________________________________ 

- Opracowano na podstawie wydawnictwa "Nobiles Siradienses" Alicji Szymczakowej
Materiały dostarczył Stanisław Stasiak
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego



Publikacja 
prof. dr hab. Alicji Szymczak o powiązaniach rodzinnych na ziemi sieradzkiej, wymienia tam Mikołaja z Miłkowic herbu Pomian. Według najnowszych badań Miłkowscy zdecydowanie używali herbu Pomian, o czym już niejednokrotnie wspominałam. 

"Następna sprawa dostarcza kolejnego przykładu na swobodne traktowanie przez pisarzy średniowiecznych ksiąg sądowych kwestii genealogicznych. W 1493 r. Anna z Wilamowa, wdowa, zawarła ugodę z dziećmi swego męża - Mikołaja Grzymały z Lipek, zrodzonymi z jego pierwszego małżeństwa z Katarzyną z Rzeczycy. Jednaczami byli patrui ipsorum puerorum, wymienieni w następującej kolejności: Mikołaj z Miłkowic, Stanisław z Lipek, Jan z Borzewiska, Stefan z Rudnik i Mikołaj z Businy17.  Z tego grona stryjem rodzonym był jedynie Stanisław. Do krewnych ze strony ojca należał też Mikołaj z Businy, spokrewniony z dziećmi w VII. stopniu w linii bocznej
(dziad Mikołaja i pradziad dzieci byli rodzonymi braćmi), który mieścił się jeszcze w ogólnym pojęciu stryjów. Trudno natomiast do stryjów zaliczyć Mikołaja z Miłkowic h. Pomian, skoro jako brat rodzony Doroty, babki
ojczystej potomków Mikołaja Grzymały, należał do pokolenia dziadów! Stefan z Rudnik h. Lis był bratem ciotecznym dla sierot, synem Doroty z Ralewic i Rzeczycy, rodzonej siostry ich matki - Katarzyny. Może zaliczenie go do kategorii krewnych o pokolenie starszych wynikało z faktu, iż różnica wieku między rodzeństwem ciotecznym przekraczała 20 lat. Najtrudniej wyjaśnić użycie terminu patruus w odniesieniu do Jana z Borzewiska h. Pomian, którego z dziećmi nie łączyło ani pokrewieństwo ani powinowactwo. Jan był bowiem wnukiem Beaty z Wroczyn, która po śmierci jego dziada ojczystego - Mikołaja, wyszła powtórnie za mąż za Jana
Grzymałę z Lipek - dziada dzieci, ale babką ich nie była! Wybór więc przez pisarza terminu patrui jako wspólnej zbiorowej nazwy dla wymienionych wyżej osób stanowiło jawne, choć formalne nadużycie z jego strony. W tej
sprawie uderza także brak osoby, która by reprezentowała interesy majątkowe macochy w sporze z pasierbami."